Senihan'ın Günlüğünden | Bezik Oynayan Kadınlar ( l )

Senihan'ın Günlüğünden /I

Gözlerimden uçtum —bırakıp eski gövdemi— Aynanın önünde durdum —Kenarları saydam yapraklı aynanın— Omuzları açık giysimi giydim —siyah— Topaz kolyemi taktımGöğsümün ortasına bir gül yerleştirdimAcıapacı bir gül.Dışarı çıktım.

Muhassen'e uğradım —çağırdı demin— Firuze ve turuncu deniz kabuğu alaşımı Muhassen'eYedi lamba,yedi güvercin saçlarında. Ve eşyalarında bir başkalık: 'çabuk-güzel' Her şey 'acele-sıcak', 'acele-yerli yerinde' Her şey, ama her şeyBirdüğün öncesi gibi.Uzun bir deniz yolculuğu sonrasıBir yerden bir yere taşınma.Yitirilmiş duygulara bir göz atma yaklaşımı belkiRüyamda dagörmüştüm dün geceYedi gelinyedi güveyi. Serpantinler, konfetiler içinde. Ağzımda bir sakız çiğneme kımıltısı Şuramda duymadığım bir duyma Bir elimi kalçama koyuyorum Kimim ben

SenihaÇağırmadım ki kendimi Sordumo kadar. Ben kendimi kendime sunuyorum  o kadar. Bu işe çok uygunum, o kadar Toprağına karışmış bir çiftçi gibi Bir günyüzü olmayan bir erkek Bir günyanmış süt kokulu bir oğlan Gözkapaklarımı indiriyorum Lacivert bir jaluziyi indirir gibi Kendimi kendime sunuyorum –ben Seniha–Bunu hep böyle yapıyorum

Bugün de böyle yaptımÖnce bir sigara yaktım,usul usul giyindimBluzumdaki bir iki kırışığı çektim düzelttim.Perdeleri açtımPencereyi de açtım —açık bıraktım— Merdivenleri indim —çok yavaş indim— Kimseye rastlamadım Dışarı çıktımişte ilkbaharYürüdüm yürüdüm Ben ki herkesin bilmediği Birtakım şeyler yapan biriydim Böylece çok göründüm Nedense öyle sandım.Yüzler silindiolmayan yüzler Sis,dumanpus gibi yüzler İnce bir çubukla sigarasını içen Muhassen Yittiyitiverdi hepsi Fırlattım göğsümdeki gülü havaya Pembe pembe bakındı boşluk Selamladı beni. Hayırmutsuzum, 

Evetmutsuzum Bir mutluluk yokmu her çelişkide -VarVarsa niçin? – Yedi lamba bir arada Bir arada yedi güvercin Muhassen Bir anlamda 'çabuk-güzelHayır! Seniha! Evet, çağırıyorum seni. Şimdiye ve sonraya.Anlıyorum Ben sadece armesıyım o katedralinDünya ise çalmaya hazır.Koskocaman bir org gibidir. Ama çalmadanKatedralin avlusuna düşüpDüşüp de parçalananBir org gibi.

-SevişmekKimse kimsenin olmasın

Ah bu nisan yağmurları.Hüznünü kaybetmiş çocuklar gibi şaşkınYağıp bitiyorBitsin Çok tenha bir kahvedeyim Ahaşkların çocuk bahçesiNeden ömrün çok kısa— Neden buruk bir özlemdir anılar. Ve özlem olarak kalacaktır da. 

Hayır!

Seniha! Evet, çağırıyorum seni

Şimdiye ve sonraya Bir başka yanıt:Yok o da. 

Sadece bir özlemim ben.


Edip Cansever | Seniha'nın Günlüğünden l


 

 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !